aye chan ko

“ေမွာ္၀င္ေတာင္ကုန္း”

တစ္ရက္ၿပံဳးေလး တစ္ပြင့္အတြက္
တစ္သက္လံုး ေငးခဲ့ရသူပါ။

ဓူ၀ံၾကယ္ဖယ္တဲ့ညမို႔  ေျမာက္အရပ္ဆိုတာ
ကေတာက္ကဆတ္ မွန္းရခက္ဆဲ..

၀ိညာဥ္ေလးခု ကိုယ္ထဲပူး၀င္မႈမွာ
ငါတစ္ေယာက္တည္း တိုက္ပဲြေတြႏႊဲခဲ့ရသလို...

ငါမသိေသာ လည္းက်မႈမွာလည္း ဆြဲထူမယ့္သူကင္းလို႔ 
ျပဴတင္းကေနေမွ်ာ္ၿပီး..ေအာ္ေခၚခ်င္ေသးတယ္။

ေတာင္ကုန္းတစ္ခုရဲ႕ အသီးအပြင့္ေတြ
ႀကီးရင့္လာတဲ့အခါ ေန၀င္မွာပါ။

ငါဟာ...တစ္ခါတစ္ခါ ေစာင္ၿခံဳရင္း အိပ္ငိုက္တတ္သလို
ဂမၻီရသေဘာအရ ေမွာ္၀င္မႈမွာလည္း
အေရာင္ေတြ တစ္လက္လက္နဲ႔ ကတယ္။

ၿပီးဆံုးေတာ့မယ့္ ကာလတစ္ခုအတြက္
တစ္ခါမက အနမ္းေတြလည္း ပိုပိုၿပီး တမ္းတသလို

နဂိုကတည္းက ၿပိဳလဲမယ့္သူ တစ္ေယာက္အတြက္..
နတ္သမီးတစ္ပါးေလာက္ေတာ့ ကိုယ္ေစာင့္နတ္အျဖစ္ လိုတယ္....။     ။

                             ...........ေအးခ်မ္းကို................


March 2006, ရုပ္ရွင္အျမဳေတမဂၢဇင္း။

“ၾကယ္ေၾကြတဲ့ သံစဥ္”

ငါဟာ..မင္းမျမင္ႏိုင္တဲ့ ေလထုၾကား ေစာင္းႀကိဳး

            တိုးတိုးၿပီး  ရိုက္ခတ္လာေသာအခါ

             ရင္မွာ တစ္၀က္ ခ်စ္တတ္ခဲ့ၿပီ။

 

ငါဟာ..စၾက၀ဠာအစြန္မွာ အလည္လြန္ခဲ့တဲ့ ငွက္

            ပ်က္ပ်က္လက္လက္ အေရာင္ေတြၾကားမွာ

            လြင့္ပါးခဲ့ၿပီ။

 

ငါဟာ..လူတစ္ကာ အေရးမလုပ္တဲ့ ေခြးရုပ္ကေလးပါ

            အေသးအႏုတ္ကိုေတာင္ အလြတ္မေပးဘဲ လြမ္းတတ္သူ...။          ။

                                           ...........ေအးခ်မ္းကို...............

ဟန္ေဆာင္တဲ့ အိပ္မက္

စိတၱဇရက္ေတြနဲ႔
ႏွိပ္စက္ခဲ့သူ...

ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႔ မုသားစကားေၾကာင့္
သံစဥ္ေတြခါး၊ စာသားေတြမခ်ိဳေတာ့
အခ်ိဳေပါ့မယ့္ ေန႔ရက္ေတြမွာ
ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ ခြန္အားမရွိလို႔
အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ အရံႈးေတြထည့္
ခရီးထြက္မယ္အျပင္ ညာခ်င္ခဲ့ေသးတယ္.

တစ္ခါလြမ္းရင္ေတာင္
ငါ..အရမ္းပင္ပန္းေနပါၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္...
မ်က္ရည္ေတြတိတ္ အံေတြႀကိတ္ၿပီး
အိပ္မက္တံခါး၀က  ထြက္ခဲ့ရတယ္....။

အိပ္မက္ထဲေတာင္ ညာရဲသူမို႔
အခုမ်က္၀န္းတစ္စံုလည္း မယံုရဲေသး
အလြတ္ေပးပါ
ငါ..ကမၻာသစ္ျပန္စ အခ်စ္စစ္ရခ်င္လို႔..။

                        ..........ေအးခ်မ္းကို...........

ေလဟုန္စီး၍ ခရီးထြင္သူ

ငါ့ရဲ႕ ..သဲပြင့္မ်ားနဲ႔ ေဆာက္ခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ဟာ
    ေလျပင္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီ..
    သစ္ပင္မ်ားကလည္း ေလျပင္းကို
    ႀကိဳဆိုအားေပးေနသလိုမ်ိဳး..။
    
    ေန၀င္ၿပီ။
    မႈန္ျပျပ အလင္းေရာင္က
    ေလာကႀကီးကို အက်ည္းတန္ေနေစရဲ႔
    
    မင္းပစ္သြားတာၾကာခဲ့ၿပီ။
    ငါ့မ်က္ရည္ျမစ္ေတြလည္း
    ခမ္းေျခာက္သြားခဲ့ၿပီ။
    
    ငါ..သဲပြင့္နန္းေတာ္တစ္ခုကို ထပ္ေဆာက္ခဲ့တယ္.
    ငါသိေနခဲ့တယ္..။
    
    မင္းေလျပင္းနဲ႔အတူ ေလဟုန္စီးၿပီး
    ေလျပင္းၿငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
    ျပန္လည္ဆင္းသက္ဖို႔ေပါ့
    စြန္ရဲမေလးရယ္....။          ။

                ................ေအးခ်မ္းကို..........

“ေရာင္စံု အိပ္မက္”

အနမ္းမွားခဲ့တယ္...
ဒီဇင္ဘာကေန ေမထိ

ေတ့လြဲရင္ခုန္သံေတြဟာ
ညမွားတဲ့လကို
ၾကယ္ေလးေတြ လြမ္းသလို
မ်က္ရည္ယိုက်...

ဂမၻီရဆန္လို႔
မွတ္ေက်ာက္တင္ခံရတဲ့
သမားပ်ိဳအတြက္
၀င္းထရံေတြက
မ်က္ရည္ယိုက်..

ရင္ခြင္သစ္ပင္မွာ
အိပ္တန္းမတက္တဲ့ ငွက္ေၾကာင့္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
မ်က္ရည္ယိုက်....ခဏ....။            ။

             ................ေအးခ်မ္းကို................

“ဥၾသငွက္ရဲ ႔ အိမ္”

နားစြင့္ေနသူတစ္ေယာက္အတြက္...
အသံတစ္စာစာၾကားတယ္...

ေျခဖ်ားေထာက္ မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး
သူေယာင္မယ္ျဖစ္ခ်င္သူေၾကာင့္
စကၠန္႔ရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုမွာ
ေရစုန္ယာဥ္ကို ငါျပင္တယ္...

တစ္တီတူး ငွက္ရဲ ႔ရယ္သံ ခံုမင္သူေၾကာင့္
ဓနိေတာက ရိုးတံကို
ေလးတံအျဖစ္ ငါျပင္တယ္..............။

၀ံပုေလြမ်က္လံုးစိမ္း
ရန္စြယ္က်ေရာက္မယ့္သူေၾကာင့္
က်ားတစ္ေကာင္ရဲ႕
မာန္ဖီမယ့္အသြင္ ငါျပင္တယ္.......... ။

ပန္းေမြ႔ယာမွ ေပ်ာ္ပိုက္သူေၾကာင့္
ႏွလံုးသားတိုက္က
ကတိုက္ကရိုက္လက္ဖြဲ႔အျဖစ္ ငါျပင္တယ္....။

ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ အိပ္ေမာက်ေနၿပီ...
တစ္ကယ္ေတာ့ ငါဟာ........................။                 ။

                       ...........ေအးခ်မ္းကို..........

“တစ္ေထာင့္တစ္ညရဲ ႔ အစ”

ယံုၾကည္မႈေတြ ခဲတပစ္စာမွာ
ေလစိမ္းေတြ တိုက္ေနတယ္..

အခ်ိန္က ကြမ္းတစ္ယာညက္ေတာင္
မၾကာလိုက္ပါဘူး...
က်ည္ဆန္ရထားဟာ ရုတ္ခ်ည္း ခုတ္ေမာင္းသြားတယ္..

ငါမိႈင္ေနတယ္။
အနားကပ္လာတဲ့ လိႈင္းတန္ပိုးက တိုးတိုးေလး ေမးတယ္..
မင္းဘယ္သူလဲတဲ့.. ?

ကဗ်ာကယာ ႏိႈးဆြလာတဲ့ အိပ္မက္အတြက္
မတင္မက်အေျဖ ေျဖလိုက္တယ္..။
ငါဟာအိပ္မက္နယ္ကၽြံလာတဲ့သူ ေနမွာပဲလို႔။

ဒီလိုနဲ႔
ေလတစ္ေ၀ွ႔မွာ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကို
ေမ့သြားခဲ့တယ္..

ႏွင္းေငြ ႔ေတြက ငါ့ကို ေပြ ႔ေတာ့
ျမင္ကြင္းတစ္စံုအက်င္းမွာ
ငါသိလိုက္တာက..
ေလာကအတြက္ အားသစ္ေတြ ေမြးေပးျပန္ၿပီလို႔...။              ။

                                  ...........ေအးခ်မ္းကို.....................

“ျဒပ္မဲ့တဲ့ ေလ”

ဥပမာ သံုးထားတဲ့
ျပယုဂ္တစ္ခုက မုန္တိုင္းငယ္

ရြက္၀ါတို႔ ငိုယိုခယ
ေတာင္းပန္ရတယ္...

အရိပ္တစ္ခုရဲ ႔ ယိုင္ညႊန္းကိန္းတစ္၀က္
တိုင္းတာခ်က္အရ

၂၀၀၄ခုႏွစ္ရဲ ႔ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ
ယထာဘူရက်တဲ့ ကန္သင္းရိုးကို
မ်ိဳးငွက္ေတြ အစာရွာဆင္းၾကတယ္တဲ့

ေအရိုးဗစ္ကစားတတ္တဲ့
သစ္ပင္တစ္ပင္ေၾကာင့္
ေလဖိအားေတြ မ်ားခဲ့တယ္ဆိုရင္..

အေၾကာင္းမဲ့ မေ၀ွ႔တတ္တဲ့
ရင္အတြက္ ရိုးရွင္းတဲ့ ခံစားခ်က္မွာ
ဥဒါန္းက်ဴးဖို႔ မလိုသလို
ဥဒါဟရုဏ္ေတြလည္း မပါ ပါဘူး....။           ။

                           .............ေအးခ်မ္းကို................

“အညတရ ဘ၀”

အဆက္မျပတ္ အိပ္စက္ေနရတဲ့ ဘ၀ထဲ
လတ္တေလာ မႏိုးရဲေသးပါ..

ငါ..အက်ိဳးနည္းမွာ စိုးတယ္..

မ်ိဳသိပ္လိုက္တဲ့ ပင့္သက္ တစ္ခုအတြက္
ရက္ေတြမေၾကြပါနဲ႔

တို႔ အခက္ေတြေ၀တဲ့ အပင္တစ္ခုနဲ႔လည္း
ယွဥ္မလုရဲပါဘူး။

ပန္းပြင့္ရဲ ႔ေျခရာမွာပဲ
ေနသာသလို ေနပါရေစ...

ငါငိုေနတယ္

လိုေနတဲ့ ကြပ္လပ္ေတြ ျပည့္ေအာင္လုိ႔..

ေရွ ႔ဆက္မယ့္ ရက္ေတြမွာ နံရံေတြ မျခားေအာင္
တံခါးေတာ့ ဖြင့္ထားပါလား

ငါ..ေအးစက္ေပမယ့္
ေသြးလွည့္ပတ္စီးဆင္းေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ

ငါရဲ ႔ အညတရဘ၀ဟာ
မင္း ညမက္မဲ့ အိပ္မက္ေပၚမွာ
မူတည္ေနပါတယ္ ။                  ။

        .               .............ေအးခ်မ္းကို................

“ေျခာက္ေသြ ႔တဲ့ ကဗ်ာ”

ႏွလံုးသား ဖတ္တတ္တဲ့
သစ္ရြက္တစ္ရြက္ ေၾကြက်သြားတဲ့အခါ...
ဇာတ္လမ္းဆံုး စာတန္းေလးေတြ
သစ္ပင္ေတြမွာ ထိုးၾကတယ္

ဥၾသအိုရဲ ႔မ်က္ရည္ၾကား
ပက္ၾကားအက္ထဲက ဖားေတြ
ေအာ္သံ ခဏရပ္..

လတ္လတ္ဆတ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ရင္ဘတ္ထဲက ဆြဲထုတ္လုိက္ေပမယ့္

ေႏြသရုပ္ေၾကာင့္
ညိွဳးေျခာက္ေနခဲ့ေပါ့။

ငွက္တစ္ေကာင္ေတာင္
သူ႔အေတာင္ေတြ ႏုတ္ထားေတာ့...

ငါေရးတဲ့ ကဗ်ာလည္း
သူ႔စာပိုဒ္တစ္ပုိဒ္ကို
ကိုယ္တိုင္ဖတ္ေနေလရဲ ႔.... ။              ။

                 ............ေအးခ်မ္းကို ............